Bardzo precyzyjna w tym względzie jest Ustawa z 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (tekst jednolity Dz.U. 2020 poz. 1062). Zgodnie z jej zapisami, podmioty publiczne muszą zapewnić w tekście łatwym do czytania informację o zakresie swojej działalności, a także umożliwić w tej formie komunikację
Po publikacje w tekście łatwym sięgają osoby słabowidzące, ponieważ jednym ze standardów jest stosowanie dużej czcionki bezszeryfowej z dobrym kontrastem w stosunku do tła. Klarowność przekazu spowodowała, że z tekstów łatwych zaczęła też korzystać część osób głuchych, dla których język polski, w tym ten pisany, jest wtórny w stosunku do polskiego języka migowego.
Kolejną grupą użytkowników tekstów łatwych do czytania są cudzoziemcy, którzy nie posługują się biegle językiem polskim. Odbiorcami są osoby starsze – zwłaszcza te, które nie miały w swoim życiu dużego kontaktu ze słowem pisanym. Większa czcionka jest bardziej odpowiednia dla osób, które z wiekiem tracą wzrok.